கடவுளின்
அலைப்பேசி
அணைக்கப்பட்டிருக்கிறது.
எடுக்கப்பட வேண்டும்
முடிவுகள்.
வந்தாக வேண்டும்
அவர்.

கணவனின்
அலைப்பேசியில் இருந்து
தொடர் அழைப்புகள்.
கிளம்ப வேண்டும்
வீட்டிற்கு.

முள்ளாய் குத்தும்
முதுகெலும்பை
அசுவாசப்படுத்த
இங்கும்
அங்கும்
நடக்கிறேன்
பத்தாவது தளத்தில்.

இன்றைக்குள் முடிக்க வேண்டிய
என் பணிகளை
வெள்ளைப் பலகையில்
வரிசை கட்டி
இன்னும் 
எழுதி கொண்டே
இருக்கின்றன
கறுப்பு எறும்புகள்.

மடிக் கணினியிலிருந்து சிதறிய
மின்னஞ்சல்கள்
குப்பையாய்
தரையெங்கும்.

ஜன்னலுக்கு
வெளியே
அசுரத்தனமாய்
என்னையே
பார்க்கிறது
பருந்து.

மூச்சில் காய்ச்சலோடு
முட்களின் சீண்டலைப்
பற்களைக் கடித்து 
உணர்ந்தபடி
உச்சந்தரையில்
எதிரோலிக்கும்
இருதயத் துடிப்புகளோடு
... நடந்தபடி இருக்கிறேன் ...

சிணுங்குகிறது
அலைப்பேசி.
கணவனிடமோ
மற்றொரு கோபக்கார வாடகையாளனிடமோ
பேசும் சக்தி எனக்கில்லை.
                           இது கடவுளாகவே இருக்க வேண்டும்