Author: சாய்ராம் சிவகுமார்

பனை மரங்கள் ஆடி ஓய்ந்த
சூறாவளி நாளுக்கு அடுத்த தினம்.

இப்போது தான் எல்லையருகே வந்து இருக்கிறேன்.
சூறாவளியை போர்வையாய் போர்த்தி
எல்லை தாண்டலாம் என்கிற கனவு
இனி பலிக்காது.

துப்பாக்கி ஏந்தி ஒரு காக்கி கூட்டம்
எறும்பு வரிசையாய் தூரத்தில் தெரிகிறது.

ஆத்மாக்களை பிழிந்து உருவாக்கிய
முறுக்கு கம்பிகள்
இரத்த வாடையுடன் நீளமான கோடு கிழித்து
காத்து இருக்கின்றன.
வேலியினூடாக
மின்சார தெரிப்பு மின்னலாய் நெருப்பினை
துப்பி துப்பி தயாராகி விட்டன.

நான் ஓட வேண்டும்.
அவகாசமில்லை.

மழை தெளித்த வீட்டின் முகப்பில்
தவளைகளின் பெருங்குரல்களுக்கு பின்னே
தன் அழுகையை ஓளித்து வைத்து
காத்து இருப்பாள் என் மனைவி
இறந்து போன மகளின் படத்தோடு.

வெடி மருந்து ஆறாய் ஓடுகிறது.
தீக்குச்சிகள் அதில் நனைந்து அணைந்து போகின்றன.
கரையோரம் பெருங்கூட்டம்.
அழிவு பெருங்கணத்தை காண வியர்வை வாசத்தை பொருட்படுத்தாது காத்திருக்கிறார்கள்.
சிலர் கூட்டநெரிசலால் கால் தவறி வெடிமருந்தில் விழுந்து புதைந்து போகிறார்கள்.
யாரேனும் விழும் போதெல்லாம் ஒரு சாட்டையை விசிறினாற் போல சத்தம்.
அந்த சத்தம் ஓலிக்கும் போதெல்லாம் தொடங்கும் பெரும் ஆரவாரமும் கேலி சிரிப்பு சத்தமும்.
முரட்டு யானைகள் போன்ற பெண்கள் கூட்டமொன்றில் அரைபட்டு கரைபக்கம் வந்து கொண்டிருக்கிறேன்.
இன்றாவது கடைசி நாளாக இருக்க வேண்டும்.

இருள் கிழிந்து ஒரு நட்சத்திரம் விழுந்தாற் போல

விழுந்த விண்கல்லை கண்டு

அவள் கண் மூடி தனது வேண்டுதலை கடவுளுக்கு சொன்னாள்.

கண் திறந்த போது இருளில் அது மூழ்கி போயிருந்தது.

அன்று ஜன்னல்கள் அடைக்கபட்டிருந்தன.
இருளை அறையிலிருந்து வெளியே விடாதபடி
துக்க வெப்பத்தில் மிதந்து கொண்டிருந்தாள் அவள்.

கடந்த கால காட்சிகளை தள்ள தள்ள
அவை திரும்ப மேல் எழும்பி பரிகாசம் செய்தன.

சுற்றி இறைந்து கிடந்த காதல் கடிதங்களில் இருந்து
உயிரற்ற வார்த்தைகள் உதிர்ந்து கொண்டே இருந்தன
கண்ணீரை போல.

‘இது ஏற்கெனவே ஒத்திகை பார்த்து
காத்திருந்த தருணம் தான்,’ என உறைத்த போது
விம்மியெழுந்த அவளது அழுகை
மலைகளை தாண்டி அவனுக்கு எட்டியது.

என் கவிதையின் கதாநாயகி
இன்று என் கனவில் வந்தாள். 
என்னை கொல்லும் உக்கிரத்தோடு வந்தவள்
என்னை கேள்வி கேட்டு நேரத்தை வீண்டிக்க விரும்பவில்லை.
அழுவதற்கும் அவள் தயாராக இல்லை.
நான் அணிவித்திருந்த வெள்ளை உடையை துறந்து
கறுப்பு ஜீன்ஸ் பேண்டில் இருந்தவளை
முதலில் அடையாளமே தெரியவில்லை.

என்னை கொல்வதற்கு ஆயுதங்களை கொண்டு வரவில்லை.
கண்களாலே கொல்ல முடியுமென நினைத்தாள் போலும்.

எனது குற்றவுணர்வை சொன்னேன்.
மன்னிப்பை கோரினேன்.
கருணை காட்ட அவள் தயாராக இல்லை.
என் வலது கையின் கட்டை விரலை மட்டும்
கடித்து எடுத்து கொண்டு
இரத்தம் வழியும் உதட்டில் புன்னகையோடு
மீண்டும் மறைந்து போனாள்.