Author: சாய்ராம் சிவகுமார்

இந்தக் கணம்.
இதை என் கனவுகளில் பார்த்திருக்கிறேன்.

மென்பனியில் வரைகோடாய் நீ தெரிவதை போல
ஆழ்மனதில் இது எங்கோ எனக்கு தெரிந்தபடியே தான் இருந்திருக்கிறது.

என் உதிரச்சுவையை உன் வாள் அறிந்திருப்பது போல
இதன் சுவையை உணர்ந்து தான் இருந்திருக்கிறேன் இத்தனை காலமும்.

உன் கண்களில் மிளிரும் குரோதம் போல
என் பயங்களின் பெருந்தொகுப்பில் இது ஒளிர்ந்து கொண்டே தான் இருந்திருக்கிறது.

உனக்கும் எனக்கும் இடையே
காற்றினில் கனக்கும் பெருந்துயரம் போல
என்னுள்ளே கனத்து தான் இருந்திருக்கிறது இந்த எதிர்பார்ப்பு.

கருத்திருக்கும் பின்புலம் வாய்க்குமென
ஏனோ அப்போதே உண்ர்ந்தேன் நான்.

இன்று நீ எனக்கு செய்வதை
இதற்கு முன்
நான் செய்திருக்கிறேன் பலருக்கு
நூற்றுக்கணக்கான முறை.

எனினும்
இந்த கணத்தினை
நான் என் கனவுகளில் பார்த்திருக்கிறேன்.

அதிசயம் தான்.
சடசடவென பெய்யும் மழையில்
உடல் எங்கும்
உள்ளுக்குள்ளாக வியாபிக்கிறது ஈரம்.

கைகளில் மட்டுமே நீர்.
எப்படி சுழற்றினாலும் மாற்றமில்லை.

கண்களை மூடும் போது
இடி இடிக்கும் சப்தம்
இமைகளுக்குள்ளாக.

கரைகிறேன்.

ஆயிரம் ரூபாயிற்கு சில்லறை உடனே கிடைத்தது ஆச்சரியம் தான்.
நெரிசல் மிகுந்த டீக்கடையோரம்
கால்களை பார்த்தவாறு
ஒரு மூலையில் அமர்ந்து
பத்து ரூபாய் நோட்டுகட்டுக்களை எடுத்து
ஒவ்வொரு நோட்டாய் கிழித்து போட தொடங்கினேன்.
முதலில் ஒரு மடிப்பு.
இரண்டாக
நான்காக
எட்டாக கிழித்தேன்.

கால்களை பார்க்கக்கூடாது.
வெப்பத்தை உணரக்கூடாது.
வியர்வையை துடைக்கக்கூடாது.
ஓலியினை உணர்தல் வேண்டாம்.

தரையெங்கும் குப்பைக்கூளம்.
கால்களிடையே பறக்கும் கிழிசல்கள்.

ஊழ்த்த இறைச்சி
நும்மிடைப் பாவம் நில்லாவே.

எங்கோ விலகி போய் விட்டது
என் இளமை பருவம்.
என்னவனின் முத்தங்கள் இப்போது சுவைப்பதே இல்லை.
இமை மூடுவதும் இல்லை.
அவன் கண்களின் படபடப்பினை உணர்ந்த பிறகு
ஒவ்வொரு முறையும்
ஏமாற்றத்துடனே இதழ்களை துடைத்து கொள்கிறேன்.

என் பழைய தருணங்கள் உயிர்த்தது போல இருக்கிறீர்கள்
நீங்கள் இருவரும்.
காதலின் பிரகாசம்
உங்கள் மேலெல்லாம் இருக்கிறது.

என்னை ஒரு முறை
அவளை முத்தமிடுவது போல முத்தமிடுவாயா?

ஒரு கணம் மீண்டும் பிறப்பேன்.

நன்றி: Matrix திரைப்படம்

முதலில் அது யதேச்சையானது என நினைத்தேன்.
நான் செல்லுமிடங்களில் எல்லாம் அவன் இருப்பதை பார்த்தேன்.

நீல நிற ஜீன்ஸும் வெள்ளை நிற சட்டையும்
வெண் கண்ணாடியுமாய்
அவன் அழகானவனாய் இருந்தான்.

முகத்தில் சிறிது தாடி.
விரல்களுக்கிடையே சிகரெட்.
புன்னகைக்கும் போது கனிவும்
எப்போதும் யோசனையுமாய் இருந்தான்.

தினமும் என் முதுகில்
அவனது பார்வையை உணர்ந்தவாறே
எனது நாட்களை கடத்த தொடங்கினேன்.

என்றாவது ஒரு நாள் அவன் கைகளால்
எனக்கு மரணம் சம்பவிக்கும் என கற்பனை செய்ய தொடங்கினேன்.
அந்த தருணங்களை கற்பனை செய்து
என்னை நானே தயார் செய்து கொண்டே இருந்தேன்.

ஒவ்வொரு நாளும்
அவன் கண்களில் கோபம் அதிகரித்தபடி இருந்தது.
என்னை கொல்வதற்கு முன்
கோபத்திற்கான காரணமாவது அவன் சொல்வானா?