Month: June 2009

கிழவனது கண்ணிமை முடிகளை எறும்புகள் பாதி மென்று
ஒன்று போல தைத்து விட்டாற் போல வலி.
அந்த வலியோடு தான்
தினமும் அந்த கிழவனின் தூக்கம் கலையும்.

எப்போதும் போல விழிப்பு வானத்தை பார்த்தபடி தான்.
ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு முகம் காட்டும் வானம்.
ஆனால் பெரும்பாலும் ஒரே மாதிரியான தின வாழ்க்கை தான் கிழவனுடையது.

முதல் காரியமாய் தொலைந்து போன அவனது நாணயத்தை தேட தொடங்குவான்.
‘நடைபாதை, புல்வெளி, புதர்
இவற்றை தாண்டி அந்த நாணயம் வேறு எங்கும் போய் இருக்காது.’
அங்குலம் அங்குலமாய் அந்த பகுதிகளை அலசி கொண்டிருப்பான்.
கற்களை மெல்ல புரட்டி பார்ப்பான், குழந்தையை தொடுவது போல.
தேடல் தீவிரமாய் நடந்து கொண்டிருக்கும் போதே வானம் இருட்ட தொடங்கி விடும்.
நிலா ஒளியும், தெரு விளக்குகளும், இருட்டும் கிழவனை குளிப்பாட்டும்.
ஆனாலும் தேடல் நடந்து கொண்டே இருக்கும்.

முப்பது வருடங்களுக்கு மேலாகி விட்டது எனினும்
கிழவன் எப்போதும் நாணயத்தை தேடி கொண்டே இருக்கிறான்
ஒருவித லயிப்போடு.

100 கிலோமீட்டர் வேகத்தில் மரணம்.
கீழிருந்து உயர்ந்து செல்லும் மேம்பாலம் உச்சியில் முடிவடைய
அதற்கு கீழே தனது அகலமான சேலையை விரித்து
காத்திருக்கிறது கடல்.

இது தற்கொலை மேம்பாலம்.
யார் வேண்டுமானாலும் பைக்கை ஓட்டியபடி சென்று
தற்கொலை செய்து கொள்ளலாம்.

இந்த ஊருக்கு வரும் சுற்றுலா பயணிகள் பலர்
காண விரும்பும் இடம் இது தான்.
சுற்றுலா பயணிகளுக்காகவே மேம்பாலத்தின் வடக்கே
ஒரு திறந்த மண்டபம் அமைந்திருக்கிறது.

அந்த மண்டபத்தினுள் இருந்து பார்த்தால்
மேம்பாலத்தில் எப்போதுமே
ஒன்றிரண்டு பைக்குகள் ஏறி கொண்டிருப்பதையும்
அவர்களை விழுங்க அலைகளை கரகோஷமிட்டபடி
கடல் துள்ளுவதையும் காணலாம்.

கோடைக்காலம் இங்கு உகந்த காலம்.
அச்சமயம் பத்து பனிரெண்டு பைக்குகள் கூட
ஒரே சமயத்தில் மேம்பாலத்தில் ஏறி கொண்டிருக்கும்.
சமயங்களில் டிராபிக் ஜாம் ஆவதும் உண்டு.

மேம்பாலத்தின் கீழே நின்றிருக்கும்
காவலாளியை கண்டு கொள்ளாதீர்கள்.
அவனது வேலை வேடிக்கை பார்ப்பது மட்டுமே.
அதுவும் அவன் கடலுக்கு எதிர் திசையில் தான்
எப்போதும் பார்த்தபடி இருப்பான்.