உழல்

உழல்

புரவியின் மீது
தூக்க கலக்கத்துடன்
சோர்வுடன்
கண்கள் சொக்கியிருக்கும் வீரன்!
அவனைச் சுமந்தபடி
பழக்கப்பட்ட பாதையில்
தானாய் ஊர் திரும்பும் குதிரை!
அது போல
என் உடல்
தினமும்
தானாய் அதற்கான காரியங்களைச் செய்து கொள்கிறது.
கண் விழித்து குளிப்பது தொடங்கி
சாப்பிடுவது முதல்
பயணப்படுவது
தினசரி சந்திக்கும் மனிதர்கள் வரை!

எங்கும் எப்போதும்

எங்கும் எப்போதும்

யாருமற்ற வனாந்தரத்தில்
மனிதர்கள் புழங்கும் தெருக்களில்
அந்தரங்கத்தில்
பொதுவில்
எங்கும்
எப்போதும்
சன்னமாய் 
ஒலித்து கொண்டே இருக்கின்றன
காலத்தின் இரைச்சல்.
ஒரு பெண் மறுத்தலிக்கும் போது

ஒரு பெண் மறுத்தலிக்கும் போது

உங்களுடைய மென்மையான உணர்வுளை நசுக்கும் போது
தானாய் ஒப்பு கொள்ள வேண்டும்
தானாய் தலை வணங்க வேண்டும்
தானாய் அழ வேண்டும்
இதை நான் எதிர்பார்த்தேன் என
பொய்யாய் சொல்ல வேண்டும்
இறுதியில்
அதை அலட்சியமாய்
எடுத்தறிவது போல்
நடித்து
ஆத்மாவில்
ஒரு பங்கினை காவு கொடுக்க வேண்டும்!
இது தான் அந்த அவமானத்தின் விலை!!!… தொடர்ந்து வாசியுங்கள்...